س لام.آدمها در ابتدا هیچی از خودشون ندارند.اما به مرور با توجه به میزان نگرششون در دنیای اطراف اطلاعاتی و شناختی بدست میارند که میتونه راهگشای زندگیشون بشه....در این بین گاهی آدمی دچار شک و ترید هم میشه و نمیدونه و نمیتونه تشخیص بده چی درسته و چه باید بکنه و گاه اشتباهاتی میکنه که بنظر عده ای و اطرافیان اون فرد اون شخص ابله و نادان بنظر میاد...در حالی که این میتونه واسه همه اتفاق بیفته...برنارد شاو میگه هیچ آدمی نیست که دست کم یک ساعت در روز ابله نباشه اگر بلاهت از یک ساعت بیشتر نشود نشانه فرزانگی و خردمندی است...اینو گفتم که بگم همه یجورایی گیج میزنند و اگر روزی یکی را دیدی که بنظرتون ابله میرسه یه روزم شما در نظر یکی دیگه به دلیلی ابله بنظر میاید و بقول یه دوستی همه یجورایی میشنگن...
پ.ن:اي كاش هر كسي خودش را امانت كسی ديگر بدونه . خانم فكر كند امانت شوهره ، بچه فكر كند امانت پدر و مادره ، در اينصورت امانتداري هم مي خواهيم . مثلاٌ اگر بخواهيم در محل كار چشم چراني كنيم بگويیم، اين چشم امانت همسرم است...
پ.ن۲:برای تمام دردها دو علاج وجود دارد گذر زمان و سكوت .مواظب دلتون باشید آدما...
+ نوشته شده توسط ابراهیم در جمعه 12 تیر1388 و ساعت
16:2 |
